Περί καλού και κακού

 

Είναι μόνο σκέψεις και στοχασμοί που έπρεπε να βγούν απο μέσα μου,δεν σημαίνει πως είναι κάτι σημαντικό.Όμως αν το σκεφτείς σε βάθος,καλό και κακό δεν υπάρχει.Υπάρχουν τα γεγονότα και εμείς στην μέση που τα αξιολογούμε ως "τέτοια",δηλαδή καλά ή κακά.Απο μόνα τους τα γεγονότα δεν είναι ούτε το ένα,ούτε το άλλο.Όλα έχουν να κάνουν με την οπτική γωνία που τα εξετάζεις.Όλα.

Αν εξετάσεις την ζωή ενός παιδιού στην Γάζα που έχασε τους γονείς του ή κάποιο μέλος του σώματος του απο βομβαρδισμούς,η εκδίκηση,ο φόβος και η οργή είναι η φυσική συνέπεια της αντίδρασης του μεγαλώνοντας.Αν εξετάσεις το πως μεγαλώνει ένας μουσουλμάνος,οι αντιλήψεις του είναι η φυσική συνέπεια του κόσμου που γνώρισε.Αυτό δεν μπορεί να μπει σε καλούπι "καλού ή κακού".Είναι αυτό που είναι.Οι ευφυείς αυτού του κόσμου απλά εκμεταλλεύονται τα γεγονότα.Ενίοτε και τα προκαλούν αναλογιζόμενοι το μοτίβο δράσης-αντίδρασης.Ένας πολίτης στο ισραήλ,είναι εξαιρετικά δύσκολο αντίστοιχα να μην μεγαλώσει με ψυχωσικά σύνδρομα φόβου για κάθε μουσουλμάνο,όταν στην δική του πραγματικότητα αυτοί ανα πάσα ώρα και στιγμή απειλούν την ασφάλεια και την κοινωνική του ειρήνη.

Όλοι έχουν δίκιο στην ιστορία τους κι όλοι έχουν άδικο ταυτόχρονα.Το μυστικό είναι στο πια "ιστορία" και πραγματικότητα επιβάλλεται και κερδίζει στο τέλος.Αυτό είναι όλο,κι όλα τα άλλα είναι προπαγάνδα.

Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε σε έτοιμες κατασκευές/πεποιθήσεις/πραγματικότητες που πριν καιρό άλλοι έφτιαξαν για εμάς χωρίς εμάς και οι αγέννητοι καλούνται να αποδεχτούν και να συντηρήσουν.Ιδεολογίες,κράτη,Έθνη,όλα είναι κατασκευές.Στην πραγματικότητα υπάρχουν απλά δίποδοι άνθρωποι με όμοιες ανάγκες και όμοιες αγωνίες.

Βάλε μια γενιά ανθρώπων να μιλήσει την ίδια γλώσσα παγκόσμια και να έχει μια όμοια παγκόσμια αρχή να την διαφεντεύει και αυτόματα θα έχεις μια όμοια "καλουπωμένη" ανθρωπότητα.Το διαίρει και βασίλευε του χθές και του σήμερα έχει να κάνει με τα υπερτροφικά εγώ κατά τόπους ολίγων που θέλουν κι αυτοί μερίδιο της πίτας της εξουσίας.Οι κατά τόπους ελίτ θέλουν τα δικά τους "Τσιφλίκια" να διαφεντεύουν.Η αηδιαστική πυραμίδα της ντροπής.Είναι κι η φύση η ίδια που αγαπάει την διαίρεση,την ποικιλία και τον πολλαπλασιασμό.Η φύση πραγματικά αγαπάει την διαίρεση,την σύγκρουση,την σύγκριση και τον διαχωρισμό.Φυτοφάγα σε άπειρες ποικιλίες και εκφάνσεις vs σαρκοφάγα.Σαρκοφάγα vs Σαρκοφάγων.Η φύση η ίδια είναι μια ημιτελής μηχανή παραγωγής αντιθέσεων και ανισοτήτων.Ακόμα και στα όμοια,διαρκώς δομεί και εξελίσσει.Βλέπεις ένα πανέμορφο ελάφι,μα παραδίπλα θα δεις ένα ακόμα ομορφότερο.Αν τα ελαφάκια είχαν συνείδηση,θα ένιωθαν φθόνο το ένα για το άλλο.Το ίδιο και τα λιοντάρια και κάθε θηρίο της φύσης.Κάποιο λιοντάρι θα είναι δυνατότερο απο ένα διπλανό του ή μια λέαινα καλύτερο αρπακτικό ή ομορφότερη απο μια άλλη.Δεν σταματάει ποτέ αυτή η κωμωδία,κι αυτό ισχύει στα πάντα.Οι βρυκόλακες είναι γνήσια τέκνα της ζωής,οχι του θανάτου,γιατί κοιτάνε να νικήσουν τον θάνατο.Στην ζωή όλα κοιτάνε να γίνουν η ισχυρότερη ή η "καλύτερη" εκδοχή.Ο θάνατος δεν ασχολείται με "τέτοια".Ο θάνατος εξισώσει και ισοπεδώνει.Για τον θάνατο,όλοι και όλα είναι το ίδιο πράγμα.

Ο μόνος πραγματικός σοσιαλιστής είναι ο Θάνατος.Η τέλεια εξίσωση και ομοιομορφία.Την ζωή την κυβερνάει ο πόλεμος.

Είναι ο θάνατος κακός;Για όσους αγαπάνε την ζωή σαφώς,είναι ο μεγάλος εχθρός.Είναι ομως το κακό;Ανοησίες.Και τι δεν θα έδιναν πλανήτες σαν τον Άρη και την Αφροδίτη αν ήταν ζωντανοί όπως η γη, για να είχαν λίγη απο την ζωή και την ποικιλία της στα σπλάχνα τους όπως εδώ στην γη.Είναι η φύση ένα γιγάντιο εργαστήριο παραγωγής πιθανοτήτων και ποικιλιών;Άνετα.Random generated life και ίσως κάτι αθάνατο να παρατηρεί και να κρατάει "σημειώσεις" σαν τρελός επιστήμονας κι αυτό εμείς να το λέμε θεό.who knows.

Θα ακουστεί χριστιανικό,ίσως και να είναι και δεν με ενδιαφέρει καθόλου,αλλά μόνο αν πεθάνεις πριν πεθάνεις μπορείς να βιώσεις και να δεις την αλήθεια των πραγμάτων.

Η ζωή είναι απο την φύση της μεγαλοπρεπής και αλαζονική.Αυτάρεσκη, σκληρή,ανώριμη,ματαιόδοξη και ακόρεστη.Μα τόσο όμορφη.

Αν την μεγάλη εικόνα την εντάξουμε στην ανθρώπινη εμπειρία,τότε τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά ανόητα μα και μεγαλειώδη.Φαντάσου τώρα σε αυτό το φυσικό τοπίο συνειδητοί οργανισμοί να παλεύουν να ζήσουν και τον εαυτό τους και την συλλογική τους μοναδικότητα.Σε τι διαφέρει άραγε η κάμπια που γίνεται για λίγο πεταλούδα απο τον άνθρωπο;Μόνο ο υποκειμενισμός του χώρου και του χρόνου διαφέρει,κατά τα άλλα σε τίποτα.

Που είναι οι ματαιόδοξοι Αιγύπτιοι με τις φοβερές τους πυραμίδες;Που είναι οι σκληρόκαρδοι αλαζόνες Έλληνες με τον Παρθενώνα και την Σοφία τους;Που είναι οι Σουμέριοι με τα ζιγκουράτ τους; Ακόμα υπάρχουν,αλλά οι ίδιοι έχουν για πάντα εξαφανιστεί και μένει ο χρόνος να σβήσει και τα μνημεία τους αργά ή γρήγορα.

Όλοι είμαστε οι καλοί και οι κακοί στην ιστορία κάποιου,αντικειμενικά αυτό δεν υπάρχει.Η ζωή αγαπάει να γεννάει τέρατα και ποικιλίες τεράτων.

Για τον Θάνατο ο καπιταλισμός είναι η μεγαλύτερη έπαρση και ηλιθιότητα.Θέλεις να ζήσεις στο μέγιστο γλυκιά μου πεταλούδα,αλλά εις βάρος των άλλων πεταλούδων και με τεράστιο τίμημα,του να χάνεις τον χρόνο και την ζωή σου.

Ακούστε τον Θάνατο.Η ζωή είναι στα απλά και τα καθημερινά.Μόνο με τον θάνατο η ζωή μπορεί να γίνει υποφερτή.Ο χρόνος δεν είναι χρήμα.Ο χρόνος είναι το μόνο νόμισμα που έχεις γλυκέ μου ανόητε.

Κι όσο σκληρά κι αν δουλέψεις ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΑΝΗΚΟΥΝ.

Είναι αλήθεια ο θάνατος το κακό; Σαχλαμάρες.Η ΖΩΗ απολαμβάνει να σκοτώνει στο παιχνίδι του ανταγωνισμού,οχι ο θάνατος.Ο θάνατος είναι απλά η φυσική κατάληξη των πάντων.

Η ζωή είναι μια αδίστακτη φόνισσα που σε σκοτώνει με δόλο με τα τσαλίμια της.Κι όταν κοιτάξεις πίσω,ΜΗΔΕΝ. Μα είναι τόσο όμορφη η ρουφιάνα.Μα τόσο ΆΔΙΚΗ.

Τώρα γίναμε αντισημίτες κι όσοι απλά δεν γουστάρουμε τον Νετανιάχου και την φασιστική πολιτική του.

Δεν θα πάει καθόλου καλά για εσένα αυτό,γλυκό μου ισραήλ.

Cadaver Deserti

.