Ο άνθρωπος και η Φύση
Στον αρχαίο κόσμο ο άνθρωπος ήταν κομμάτι και τμήμα της φύσης. Τα ζώα ήταν είτε εκπρόσωποι θεών είτε θεϊκά και τα ίδια. Ακόμα και η σφαγή ζώων για τη διατροφική ανάγκη γινόταν με "άλλη" λογική, με σεβασμό προς τις ζωές που αφαιρούνταν. Οι πόλεις χτιζόντουσαν με περισσότερο σεβασμό στο φυσικό τοπίο και γενικά κάθε δραστηριότητα σεβόταν από σημείο εκκίνησης τον φυσικό κόσμο, ο οποίος ήταν εκτός από το σπίτι και η μάνα του ανθρώπου, αλλά στην φαντασία των ανθρώπων η κατοικία πολλών θεών και αλλόκοσμων πλασμάτων. Διαφορετικά σέβεσαι ή φέρεσαι στα ζώα και τη φύση, από ένα ποτάμι μέχρι ένα δέντρο και ένα λουλούδι, από τη στιγμή που το βιώνεις ως κάτι το θεϊκό.
Ο μονοθεϊσμός είπε στον άνθρωπο πως είναι μοναδικός, ο εκλεκτός του θεού, πως έχει προορισμό να σωθεί μέσα από τη μετάνοια και την πίστη μέσα από την τήρηση κάποιων κανόνων. Του χάιδεψε με λίγα λόγια φοβερά τον εγωισμό του. Ύστερα μίλησε και στο συναίσθημά του. Αν έκανε κάτι, ήταν να πείσει τον άνθρωπο πως είναι "εκλεκτός". Τον έκανε να πιστέψει πως η φύση είναι το προσωπικό του γήπεδο στο οποίο μπορεί να κάνει ΟΤΙ του καπνίσει με εκείνον πρωταγωνιστή. Ο δε καπιταλισμός είναι γνήσιο, καθαρό παιδί του μονοθεϊσμού, απλά προσαρμοσμένος στα "κάτω". Αυτά συμβαίνουν αν μεγαλώνεις με αίσθηση σημαντικότητας αλλά και αποκομμένος από τη φύση, δηλαδή από τον ίδιο σου τον εαυτό.
[ Διαβάστε τη συνέχεια ]
Γνωρίζω πως σχετικά με τα τελευταία μου άρθρα υπάρχει έντονος και ισχυρός φιλολογικός αλλά και επιστημονικός αντίλογος. Δεν είμαι επιστήμονας, δεν γνωρίζω από "αυτά" όσο άλλοι και μου πήρε χρόνια να συγχρονιστώ με ορολογίες και ορθή γνώση. Γνωρίζω όμως τι λέει η εσωτερική μου πυξίδα. Πολλές παρερμηνείες ξεκινάνε από το πώς ερμηνεύουμε ή ονοματίζουμε τα πράγματα. Ο επιστημονικός μπούσουλας τα ορίζει "έτσι" ενώ εσύ τα πιστεύεις ή τα βλέπεις γιουβέτσι. Τρέχα γύρευε μετά να εξηγήσεις σωστά και να γίνεις αντιληπτός πώς, τι και γιατί το λες και τρέχα γύρευε πάλι τι θα καταλάβει ο "απέναντι".
Η προοπτική και η "υπόσχεση" είτε δευτέρας παρουσίας είτε ζωής μετά τον θάνατο μετά από μια κρίση "ζώντων και νεκρών" δίνει παρηγοριά στην πλειοψηφία των ανθρώπων. Όμως δεν μπορείς να βασίζεις την κοινωνία με βάση το "μετά". Μόνο το "εδώ και τώρα" υπάρχει, και στο εδώ και τώρα συμπεριλαμβάνεται και η σχέση μας με το οικοσύστημα και γιατί όχι και το σύμπαν. Το "εδώ και τώρα" περιλαμβάνει και την αντίληψη πως ανά πάσα ώρα και στιγμή δεν θα υπάρχουμε και πως είμαστε περαστικοί από αυτόν τον κόσμο. Το αν έχουμε ψυχή ζώσα και αθάνατη όπως πίστευε ο Πλάτωνας και οι Ορφικοί, το αν πέφτουμε σε αιώνιο ύπνο μέχρι να γίνει η δευτέρα παρουσία όπως πιστεύουν οι ορθόδοξοι ή αν έρθει η κρίση και ο μεσσίας όπως πιστεύουν οι ορθόδοξοι εβραίοι, το αν μετεμψυχωνόμαστε όπως πιστεύει ο βουδισμός ή το αν απλά ο Άδης είναι ένας ψυχρός και παγερός τόπος σκιών όπως πίστευαν μέχρι και τα Ομηρικά χρόνια μένει να το διαπιστώσουμε "μετά".
Τι άλλο έκανε ο μονοθεϊσμός; Έθεσε τον "πάσχοντα άνθρωπο" στο επίκεντρο. Είναι δεδομένο πως ο Καδμίλος (πάσχων άνθρωπος-Ερμής) των καβειρίων μυστηρίων έπαιξε τεράστιο ρόλο στη δόμηση του μηνύματος του χριστιανισμού αλλά και του γνωστικισμού στην Ιουδαία, όχι ο ίδιος φυσικά, τα ιερατεία που πρέσβευαν το "μήνυμα". Τι είναι η Καινή Διαθήκη αν όχι η μάχη του πάσχοντα ανθρώπου στο πρόσωπο του Ιησού με τον ίδιο τον Άδη-Θάνατο (Αξιόκερσο) τον οποίο και νικάει και καταλύει υποτίθεται ο Ιησούς με την ανάστασή του; Πού να πάρει η οργή, μέχρι και η τελετή του "αγίου" φωτός είναι μια φθηνή αντιγραφή των καβειρίων μυστηρίων.
Τι άλλο έχει κάνει ο μονοθεϊσμός; Έχει θέσει εδώ και χιλιετίες μέσα από την αποκαλυπτική γραμματεία σε τροχιά αυτοκαταστροφής το ανθρώπινο είδος. Ακριβώς όπως αφανίστηκε ο αρχαίος Ισραήλ, σήμερα σε μεγάκυκλο είναι σε τροχιά αφανισμού ολόκληρο το ανθρώπινο είδος το οποίο έχει ποτιστεί από τις ίδιες ιδέες. Μπορεί η επιστήμη να έχει "μιλήσει" και να έχει αποσυμβολίσει και θέσει "εκτός" την αποκαλυπτική γραμματεία αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με την κοινωνία η οποία είναι περισσότερο ποτισμένη από ποτέ από αυτές τις φρικτές μπούρδες (μπορούμε να τις πούμε και "ψέκες"). Εδώ στη Ρωμιοσύνη -ακόμα- περιμένουν αρκετοί κάποιον μαρμαρωμένο... βασιλιά. Στην Ιουδαία κάποιοι, κι ευτυχώς όχι όλοι, αναμένουν κάποιον... μεσσία... Οι Ευαγγελιστές χριστιανοί σιωνιστές αναμένουν τη δευτέρα παρουσία, οι μουσουλμάνοι την επιστροφή του Ιησού για να πολεμήσει τον Διάβολο στο τέλος των ημερών. Γενικά μια ψεκασμένη ατμόσφαιρα που δεν "βγάζει πουθενά" πέρα από σύγκρουση και αλληλοσφαγή.
Ένα άλλο γιγάντιο έγκλημα του μονοθεϊσμού —και αδιαφορώ πλήρως αν πηγάζει από κακή ερμηνεία των γραφών ή από έλλειψη επιστημονικής γνώσης παλαιών εποχών (η ζώσα πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται δυστυχώς με βάση την επιστήμη και την αλήθεια της)— ήταν που "έγλειψε" τον εγωισμό του άντρα ως κάτι το "ανώτερο" της γυναίκας σε κάθε επίπεδο. Κι είναι καθαρή παρερμηνεία γραφών και τίποτα περισσότερο. Ένας συγγραφέας είχε μιλήσει για τον άνθρωπο ως άρρεν και θήλυ στη Γένεση (Παλαιά Διαθήκη), ένας άλλος για δημιουργία της γυναίκας από το πλευρό του Αδάμ· τελικά επικράτησε η δεύτερη ανάγνωση και η πρώτη θεωρήθηκε ως "μαρτυρία" κάποιου ουράνιου ανθρώπου (Αδάμ Καδμόν), ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες για ακριβώς το ίδιο θέμα, από φιλολογική σκοπιά. Νομίζει ο κάθε αρχιδαράς εκεί έξω πως έχει μεγαλύτερη αξία από τη γυναίκα; Καταπιέστηκε και υποβιβάστηκε η αξία της γυναίκας; Τι σημασία έχει αν αυτό έγινε από παρερμηνεία των γραφών; Σημασία έχει πως έγινε και πως αυτή η "λογική" δόμησε μια ολόκληρη πραγματικότητα που γεννάει διαρκώς διάφορους τενεκέδες τύπου Άντριου Τέιτ. Στα παπάρια μας αν οι περισσότερες στρεβλώσεις έγιναν από κακή ερμηνεία γραφών ή από άγνοια, ειδικά από τη στιγμή που λανσάρονται και ενίοτε επιβάλλονται ως θεόπνευστα κείμενα. Σταματήστε να δικαιολογείτε τα αδικαιολόγητα ενισχύοντας την ωμή αλήθεια πως Θεός όπως τον ορίζουν οι "ιερές" γραφές απλά ΔΕΝ υπάρχει.
Είμαστε ένα πραγματικά χαζό και εγωιστικό είδος. Κι ο πιο έξυπνος ανάμεσά μας χαζός είναι. Αυτό πάντα να θυμάσαι, ειδικά αν βουτάς στο πεδίο των ιδεών. Κι είναι σκάνδαλο, για να μην πω ανήθικο, μια ολόκληρη θρησκεία να βασίζεται στο να φουσκώνει τα εγώ των ανθρώπων με διάφορα σωτηριολογικά μηνύματα και υποσχέσεις.
Ο "πάσχων" άνθρωπος τα "κατάφερε" τελικά και απέκτησε γνώση, επιστήμες και έχει κυριολεκτικά ισοπεδώσει τον ίδιο του τον εαυτό και το οικοσύστημα. Τώρα θέλει να "επιστρέψει" στο επίκεντρο της λατρείας (μιλάω με συμβολικούς όρους) για να συνεχίσει να καταπιέζει και να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του με την αδαμάντινη "ορθολογική" του προσέγγιση και την αδιανόητη εγωπάθειά του.
Ένα ακόμη ζώο είσαι, "πάσχοντα" άνθρωπε. Ένα ακόμη ζώο απλά με το "κάτι" παραπάνω από τα ζώα, κι έχεις φτιάξει κοινωνίες χειρότερες της κόλασης για να περνάνε καλά μόνο οι "λίγοι" και οι "εκλεκτοί" σου.
Ούτε Θεός, ούτε όμοιος ή ανώτερος κάποιων Αγγέλων, ούτε φυσικά το αγαπημένο τέκνο του Ενός (του Χάους) του "Εν τοις Ουρανοίς".
Κι η Γυναίκα είναι ΙΣΗ κι ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΟΥ, Ερμή, Πάσχοντα άνθρωπε.
Το αγριότερο και χυδαιότερο ζώο από όλα ήταν, είναι και πάντα θα είναι ο άνθρωπος.
Κι η φύση πάντα εκδικείται, ενίοτε από "μέσα" προς τα έξω.
Dubito, ergo cogito, ergo sum